Kontejnerski standard
Svedoci smo da svakodnevno slike, u bilo koje doba dana ili noći, sakupljača sekundarnih sirovina, islužene obuće, odeće, pet ambalaže, otpadaka hrane, i ko zna čega još, kako krstare ulicama Obrenovca pretresajući sadržaje uličnih kontejnera. To je svakodnevna ružna i tužna slika grada na obali Kolubare i Save, a kao da je preslikana iz bilo kojeg grada u našoj zemlji.
Kontejneri su omiljeno svratište za najsiromašnije i socijalno ugroženi sloj stanovništva. To su ljudi sa mragine, korisnici usluga narodne kuhinje, socijalne pomoći, ili su bez ikakvih primanja.Najčešće se radi o Romima, različitog uzrasta i pola, penzionerima sa najnižim primanjima i osobama bez dovoljno sredstava za život. Zapuštenog su izgleda, obučeni u prljavu i iznošenu odeću, i ne obaziru se previše na okolinu. Kontejnere obilaze na dotrajalim dvotočkašima, sa nevešto postavljenim korpama ili sa velikim torbama okačenim o rame. Koriste se drvenim štapovima, delom žice, armature, ili golim rukama za istaraživanje sadržaja otpada. Najpre pogledom pomno istražuju šta ima unutar i bacaju se na kese sa otpadom, rasturaju njegov sadržaj bez ikakvog reda. Primetio sam da Romkinjama društvo prave mala deca, koja ih drže za suknju i bojažljivo zagledaju gore prateći spretne pokrete ruku svoje majke. Ne libe se da stariju dece ubace unutra kako bi lakše obavili pretragu. Redovni pratoci ljudi sa kontejnera su psi lutalice, koji strpljivo čekaju nagradu u vidu otpadaka od hrane.
Sakupljači sekundarnih sirovina su najrevnosniji, i zanima ih čitava lepeza isluženih stvari, počev od neispravnih malih kućnih aparata, armature, žice, i svega ostalohg što može poslužiti svrsi. Pored otpadaka od hrane, najviše su zastuljen papir, karton i pet ambalaža. Mada su postavljeni posebni kontejneri za papir, pet ambalažu, staklo, o tome malo ko vodi računa, i odlaže se otpad bez ikakvog reda. Komunalne službe redovno prazne kontejnere, ali ih vraćaju na mesto sa otvorenim poklopcima i zimi to ne predstavlja toliki problem, koliko leti kad se od nesnosnog smrada prozori najbližih stanova uvek zatvoreni.
Za kabasto smeće, šut, stolariju i drugo, prediđeno je da se prve subote u mesecu odnosi kamionom iz naselja. I to pod uslovom da su pravilno spakovani u džakove, i obavešteno nadležno komunalno preduzeće. Da ne bi morali da plate uslugu iznošenja šuta i drugog kabastog otpada, nesavesni stanovnici najčešće pod okriljem noći izruče sav teret gde im se prohte, pored kontejnera ili na zelenu površinu. S vremena na vreme kroz naselje prođu skupljači sirovima na prepravljenim ’’Tamićima’’ sa širokim arnjevima i preko razglasa obaveštavaju stanovništvo da otkupljuju stare i dotrajale uređaje. Stara demontirana stolarija, ležajevi i bela tehnika su najprimamljivija roba za zainteresovane posetioce obrenovačkih kontejnera i oni brzo promene lokaciju.
Za žitelje naselja skupljači otpada su najčešće nevidljivi, odnosno malo ko ih primeti u svom okruženju. Stanovnici na sve to gledaju ravnodušno, pa i kada neoprezno svojim postupcima prljaju okolinu i prestavljaju potencijalni izvor zaraze. Stičem utisak da između njih i nas vlada neka vrsta prećutne tolerancije i našeg prividnog razumevanja za njihove postupke i nezavidan položaj u kome bitišu i žive.
Još mi je u sećanju apokaliptična slika posle katastrofalnih poplava od pre šest godina, kada je čitavim brdima smeća bio zatrpan poplavljeni grad. Kažu da je tada iz polavljenih kuća, stanova i drugih objekata izneto, verovali ili ne, preko 30. 000 tona raznog otpada. Neizbrisiva slika apokalipse i njene posledica u ljudima stvara osećaj tuge i razumevanja za postuke svojih najsiromašnijih sugrađana.
Milan Ašković
